Το αλογάκι της Ρόδου έχει βίο παράλληλο με αυτό της Σκύρου μιας και ανήκουν στην ίδια οικογένεια.

Το Ροδίτικο Αλογάκι άρχισε να διαφοροποιείται όταν η Ρόδος περιήλθε υπό Φράγκικη γεμονία το 1309 μΧ. και μέχρι την τελική απελευθέρωση του νησιού το 1948. Οι Ιταλοί εκτίμησαν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του μικρόσωμου αλόγου και την προσφορά του εντάσσοντας το ενεργά στης τοπικές εκδηλώσεις. Το αλογάκι αναφέρεται σε αρκετές μελέτες του Ιταλικού Υπουργείου Γεωργίας των αρχών του 20ου αιώνα.

 

Είχε στάβλους ιδικά διαμορφωμένους για το μέγεθος του στο Ιταλικό αρχηγείο οι οποίοι σώζονται ακόμα. Μάθαινε ιππασία σε παιδιά Ιταλών αξιωματικών και έπαιρνε μέρος στις στρατιωτικές παρελάσεις. Μετά την απελευθέρωση το αλογάκι απαξιώθηκε ο πληθυσμός του μειώθηκε και τελικά εξορίστηκε στις άγονες βουνοκορφές του νησιού. Τα τελευταία αλογάκια κατάφερε να μαζέψει ο σύλλογος Φαέθων της περιοχής Αρχαγγέλου. Σήμερα ο πληθυσμός του Ροδίτικου αλόγου αριθμεί μόνο 8 αλογάκια.